اولین تصویر از تمام قمر های سیاره ی پلوتو توسط ماهواره ی New Horizon گرفته شد. ناسا قبلاً هم تصاویری از سیاره ی پلوتو اخذ کرده بود اما تا به حال خودِ سیاره و قمر های آن را با هم به تصویر نکشیده بود؛ آن هم از فاصله ی نزدیک. با گویا آی تی همراه باشید.

کسانی که به حوزه ی نجوم و فضا علاقه دارند، حتماً برای رسیدن New Horizons به مدار پلوتو روزشماری می کردند. این ماهواره قمر های کوچک Kerberos و Styx را شناسایی و بررسی کرده است. همچنین لازم به ذکر است که سیگنال هایی از وجود قمر های دیگر خبر می دهند که تاکنون برای انسان ناشناخته بوده است. در مدار این سیاره یا سیارک (برخی دانشمندان پلوتو را سیارک و برخی دیگر آن را سیاره می نامند) ۵ قمر در حال دوران هستند که ضعیف ترین و کوچک ترین آن ها Kerberos و Styx می باشند.

قمر Kerberos اولین بار در سال ۲۰۱۱ توسط تلسکوپ فضایی هابل (Hubble Space telescope) شناسایی شد. دانشمندان و اختر شناسان ، قطر قمر یاد شده را بین ۶ تا ۲۰ مایل (۹٫۷ تا ۳۲ کیلومتر) تخمین زده اند. چرخش قمر Kerberos تقریباً تا حدودی شبیه به حرکت ماه به دور سیاره ی ما می باشد. در واقع Kerberos هر ۳۲ روز یک بار به دور پلوتو دَوَران می کند.

قمر Styx نیز همانند قمر Kerberos توسط هابل کشف شده است با این تفاوت که ما در سال ۲۰۱۲ از وجود Styx آگاه شدیم. هر ۲۰ روز یک بار، این قمر به دور سیاره ی میزبان خود می چرخد. اختر فیزیک‌دانان قطر آن را ۴ تا ۱۳ مایل یا به عبارتی دیگر ۷ تا ۲۱ کیلومتر محاسبه کرده اند. کاوشگر New Horizon پس از ۹٫۵ سال سفر، در ماه فوریه ماهوراه ی تصویر برداری دور بُرد خود را (Long-Range Reconnaissance Imager یا به اختصار LORRI) با سرعت زیادی به سوی مدار پلوتو پرتاب کرد.

pluto-family-portrait-1همان طوری که در تصویر بالا می بینید، عکس سمت چپ، همان عکسی است که از سوی تصویر بردار ماهواره ای به ناسا ارسال شده است. حتماً شما هم متوجه شدید که تصویر سمت چپ دارای نور بسیار زیادی است تا حدی که قمر ها و پلوتو قابل تشخیص نمی باشند. به همین خاطر نور های ستارگان دیگر از این تصویر حذف شدند که در تصویر وسط می بینید.

John Spencer ، عضو بخش علمی تیمِ پروژه ی New Horizons از موسّسه ی تحقیقاتی Southwest واقع در Boulder, Colorado ، در این باره می گوید:

کاوشگر New Horizons در آستانه ی کشف های بزرگ است که می تواند دیدِ ما را به منظومه ی شمسی تغییر بدهد. به دلیل این که هیچ کاوشگری قبل از این سیاره ی پلوتو و مناطق نزدیک آن را ملاقات نکرده بود، چیز های زیادی برای دیدن و تحقیق کردن وجود دارد. تا چند سال پیش این مناطق، دنیایی بود که هیچ کس آن را مشاهده نکرده بود.

این پروژه، در آینده می تواند یکی از بزرگ ترین پروژه های ناسا محسوب شود. شاید از سفر انسان به ماه هم انقلابی تر باشد. تنها مشکل و محدودیت این نوع مکاشفات، فاصله ی زیاد است که زمان زیادی را صرف می کند. برنامه های آینده ی ناسا در این پروژه، بررسی وجود یا عدم وجود اتمسفر در پلوتو خواهد بود.

[منبع:Giz Mag]